Dreamworks

INDEX >> RECENSIES >> MADAGASCAR

MADAGASCAR
Born to be wild

Hans Dewijngaert | 19/06/2005

Het kan soms vreemd gaan: terwijl de nieuwe computereffecten de grote actiefilms tot idiote proporties deden ontploffen, zorgden de digitale enen en nullen er bij de animatiefilms net voor dat het hart van de verbeelding steviger ging kloppen. Vooral Pixar, maar ook PDI, hadden door hoe techniek en gevoel perfect in elkaar moesten overvloeien. Vorig jaar liet Dreamworks met Shark Tale zien dat het ook kon foutlopen en ook PDI’s nieuwste, Madagascar, bevindt zich in de gevarenzone. Meer dan ooit blijkt dat ook de digitale tekenpen slechts even sterk is als de hand die hem vasthoudt.

Van het ongelooflijk rijke en heldere kleurenpalet, de geweldige decors en de detailrijkdom van een film als Madagascar worden we, verwend als we zijn, al lang niet meer uit ons stoeltje geblazen. In dat opzicht heeft de digitale tekenfilm sinds het magische Toy Story uit 1995 een enorme evolutie ondergaan. Regisseurs Eric Darnell (coregisseur van Antz) en Cornad Vernon (debutant) kozen voor Madagascar voor een echte tekenfilmstijl: niet een zo ver mogelijk doorgedreven realisme was het doel, wel een cartooneske omgeving vol felle kleuren. Die eenvoudige stijl slaat aan.

Na een uitermate grappige droomsequentie belanden we aan het begin van de film in de Central Park Zoo van New York. De leeuw Alex (stem van Ben Stiller) bereidt zich voor op weer een geweldige dag vol adembenemende optredens, verwennerij van zijn verzorgers en enkele sappige steaks. Alex leidt dan ook een luxeleventje in de zoo, samen met zijn drie beste vrienden: de zebra Marty (Chris Rock), het nijlpaard Gloria (Jada Pinkett Smith) en de hypochondrische giraf Melman (David Schwimmer). Hoewel ook hij alles heeft wat zijn hartje begeert, knaagt het de laatste tijd bij Marty. De zebra verlangt naar de weidse natuur en de vrijheid van de jungle. Met behulp van een paar ingenieuze pinguïns weet hij uiteindelijk uit de zoo te ontsnappen. Wanneer Marty door zijn vrienden gemist wordt, gaan ze naar hem op zoek. De reddingsactie lukt, maar alle ontsnapte dieren worden gesnapt en op de boot naar Afrika gezet. Als Alex, Marty, Gloria en Melman van boort kieperen, stranden ze op het verlaten eiland Madagascar.

Het is op dat eiland dat de vier verwende dieren voor het eerst écht op elkaar aangewezen zijn, en dat is iets wat vooral luxebeest Alex niet ziet zitten. Bovendien maken ze al snel kennis met de hyperkinetische en dansgrage ringstaartmaki’s, onder leiding van hun leider Koning Julian (Sacha Baron Cohen) en zijn hulpje Maurice. Zij zien in de vreemde dieren in eerste instantie buitenaardse wezens, maar veranderen van mening als Alex erin slaagt hun eeuwige vijanden te verjagen. Alex heeft intussen zijn eigen problemen: hij heeft honger en verlangt naar vlees...

Madagascar neemt een geweldige start en het duurt niet lang of je zit volledig in de film. Dat komt vooral omdat de vier hoofdpersonages mooi afgeronde en goed uitgewerkte karakters zijn. Alex de leeuw geniet duidelijk van zijn sterrencultus in de zoo, terwijl de immer schijnzieke Melman (‘O nee! Weer een vlek erbij!’) een heerlijke neuroot blijkt te zijn. Ook de subplot rond een paar pinguïns (‘blijven glimlachen!’) die het plan hebben opgevat om naar de noordpool te ontsnappen is hilarisch grappig. Het valt op dat de tekenaars meer dan in vorige tekenfilms gebruik maken van situatiehumor of slapstick. Neem bijvoorbeeld als giraf maar eens de metro!

Jammer genoeg valt bij aankomst op Madagascar de hele film nagenoeg stil. Het verhaal stokt en het lijkt erop alsof de scenaristen echt niet wisten wat ze met de dieren op dat verlaten eiland aanmoesten. Het hele verhaal rond de ringstaartmaki’s is niet zo interessant en de clou dat Alex door zijn instincten eigenlijk jacht gaat maken op zijn beste vrienden (en met zijn mond in hun kont belandt) wordt een beetje te lang uitgesponnen. Het salvo aan grappen geraakt op, de Schwung is eruit, het vingertje gaat de hoogte in (jaja, echte vriendschap is sterker dan al de rest) – en voor je het weet rollen de (dan weer wel grappige) eindcredits over het scherm. Dat maakt van Madagascar letterlijk een halve goede film: het eerste deel is prima, het tweede deel – op dit niveau van digitale tekenfilmconcurrentie – eigenlijk ondermaats. Waren de grappen echt op? Stond de verbeelding droog? Moest het tweede deel snel afgehaspeld worden? Voor een bedrijf als PDI (Antz, Shrek) is dat onaanvaardbaar. Madagascar is geen The Incredibles, laat staan een Finding Nemo.

Maar laten we wel wezen, de lat ligt dan ook verschrikkelijk hoog en het zou oneerlijk zijn Madagascar met de grond gelijk te maken. Daarvoor blijft de prent te grappig en te vakkundig gemaakt. De stemmencast is bijvoorbeeld perfect met Ben Stiller, Chris Rock, David Schwimmer en Jada Pinkett Smith die helemaal in hun personage opgaan. Driewerf hoera ook voor het psychotische pinguïncommando dat elke seconde dat het in beeld komt grappig is. Voor de volwassenen is het, een beetje traditioneel, uitkijken naar verwijzingen naar andere films. Zoek en vind onder meer grappen over Planet of the Apes, Silence of the Lambs, American Beauty en Cast Away. Ze helpen je over het tamme tweede deel heen en doen je toch nog met een glimlach en een goed gevoel de zaal verlaten.